Birecik Forumu Ana Sayfa
Forum Anasayfası Forum Anasayfası > BiRECiK GENEL > MEHMET AKAN KüLTüR-SANAT FORUMU
  YARDiM YARDiM  Forumu Ara   Olaylar   Kayıt Ol Kayıt Ol  Giriş Giriş

BİRECİK FORUMUNA HOŞGELDİNİZ. MEMLEKET SEVDASI, SILA HASRETİ, HEMŞERİ SEVGİSİ, KÜLTÜREL ZENGİNLİK, BİLGİ PAYLAŞIMI, CİDDİYET, SEVİYE, KALİTE, DOSTLUK VE DAYANIŞMA...
ARADIKLARINIZ BUNLARSA EĞER, DOĞRU ADRESTESİNİZ: BURASI BİRECİK FORUMU...

Birecik Günlüğümde/Benim Doğduğum Yerler

 Yanıt Yaz Yanıt Yaz
Yazar
Mesaj
  Konu Arama Konu Arama  Konu Seçenekleri Konu Seçenekleri
Çeçen Açılır Kutu Gör
TEZE ÜYE
<font color=ff00ff>TEZE ÜYE</font>
Simge

Kayıt Tarihi: 19-Kasım-2017
Şehir: Aydın
Status: Aktif Değil
Points: 7
Mesaj Seçenekleri Mesaj Seçenekleri   Teşekkürler (0) Teşekkürler(0)   Alıntı Çeçen Alıntı  Yanıt YazCevapla Mesajın Direkt Linki Konu: Birecik Günlüğümde/Benim Doğduğum Yerler
    Gönderim Zamanı: 19-Kasım-2017 Saat 23:29


Benim doğduğum yerlerde, kırk ikindiler döverdi camları... 
Kapanınca tahta panjurlar telaşla, sabırlı bir bekleyiş başlardı akşama doğru

Komşu uncu teyzenin bahçesinde kuyu, bizimkinde musluk vardı.
Ama ben hep kuyudan çekmeye giderdim suyu, bizimkilere görünmeden. 
Onu evde bulamazsam, yandaki komşu Fatum bacının tulumbasında alırdım soluğu. 
Anlayacağın, o zaman da beş para etmezin biriymişim işte...

Benim doğduğum evin hayat denen bir iç avlusu vardı kırmızı mermer döşeli. 
Kaptığım gibi hortumu, başlardım taş basamaklardan aşağı vurmaya çalı süpürgesini. 
Aslında hiç de sevmezdim o hortum denen nesneyi. 
Bir ara yine alırdım elime kovayı, devirirdim şelale misali üst baştan, alt başa doğru.

Benim doğduğum evin merdivenlerinde, sıra sıra çiçekler vardı. 
Renk defilesi yapardı, bugünün hormonlu güllerine nispet edercesine. 
Hele bir de bahçenin köşesinde duran kebbat ağacının yaydığı o turunçgil kokusu yok mu... 
Her bahar limon çiçekleri açardı dallarında. Ortancalar ise bir başka alemdi.

Nasıl da göz kırpardı avluyu kapatan asmanın korukları, sen bilmezsin. 
Dayadım mı damın bir köşesine süllümü, kimselere görünmeden, tırmanırdım en yükseğe bir kedi gibi.
Kıyametin büyüğü de beni ortalarda göremedikleri zaman kopardı. 
Oysa ben, on metre yükseklikteki duvarın üstünden sürünerek karşı damdaki asmaya geçmiş, topladığım korukları eteğimde bohça yapmış geri dönüyor olurdum. 
Yazık ki başını havaya kaldıran annem çıldırmış olurdu, gördüğü manzara karşısında. 
Can kurtaran simidi teyzelerimin arkasından, dayak yememek için sokağa fırlardım. 
Ertelenirdi yiyeceğim dayak, dedem ve dayılarımın gelişine kadar. 
Onlar varken kimse dokunamazdı, nasıl olsa.

Benim doğduğum yerin kıyısından geçerdi Fırat’ın azgın suları. 
Her yaz nehir kıyısında kurulan kabiyeler, kendir yapan insanlar, panayır yerine çevirirdi memleketi. 
Kınalı keklikler dolaşırdı dağlarında. 
Her bahar sürüler halinde akın ederdi Kel Aynak denen kuşları. 
Damda kurulan tahtlarda seyrederdim, yıldızlı gökyüzünü.

Dalından yemeği severdim meyveyi.
Ağaç tepelerine tırmanmak ne de keyifliydi.
Bayram yerinde naarelerde kahkahalarımız yankılanırdı mutlu.
Tahta salıncaklarda keyifli çığlıklarımız hala yaşıyor mu? 
Kaç kez öperdim dedemin elini ve gülümseyerek; "yine harçlığın mı bitti" derdi rahmetli.

Sen bilmezsin benim doğduğum yerin ağıtlarını. 
Nasıl da yanık söyler oysa Barak delikanlıları.

Şimdi ellerim titreyerek silerken yüzümü, hıçkırıklarıma gömüyorum, doğduğum evin satıldığını haber aldığım günü.

Görüyorsun ya, ben yine aynı serseri, aynı asi, beş para etmezin teki. 
Nedendir bilmem ama, çocukluğumdan beri herkes "deli" derdi.
Al bütün lüksüyle apartman dairelerini.

Yüreğim buz kesti, titriyorum. 
Bir avuç “doğduğum ev”istiyorum. 
Okşayarak bırak ellerime şimdi.

Eylül GÖKDEMİR... 24 Ocak 2011

Yukarı Don
 Yanıt Yaz Yanıt Yaz
  Paylaşım   

Forum Atla Forum izinleri Açılır Kutu Gör

Forum Software by Web Wiz Forums® version 11.10
Copyright ©2001-2017 Web Wiz Ltd.

Bu Sayfa 0,352 Saniyede Yüklendi.